The Ocean at the End of the Lane

The Ocean at the End of the Lane is een roman uit 2013 van de Britse auteur Neil Gaiman, waarin donkere fantasie, magisch realisme en mythische vertelkunst op meesterlijke wijze samenkomen. Het verhaal volgt een naamloze man die naar zijn ouderlijk huis terugkeert voor een begrafenis, wat een diepgaande en ontrustende herinnering oproept aan gebeurtenissen die veertig jaar eerder plaatsvonden. Terwijl de protagonist zijn verleden herbeleeft, vervagen de grenzen tussen de werkelijkheid en het bovennatuurlijke, wat hem terugleidt naar een mysterieuze vijver – de oceaan uit de titel – en de buitengewone buren die hem tijdens zijn jeugd beschermden. In de kern onderzoekt de roman de kloof tussen de kindertijd en de volwassenheid, en bevraagt hij de manieren waarop de volwassen geest de onverklaarbare trauma's uit de vroege jeugd reconstrueren of onderdrukken. Gaiman hanteert een lyrische, elegische toon die een gevoel van verwondering behoudt en tegelijkertijd duurdere, meer viscerale thema's als identiteit en verlies onderzoekt. Het verhaal wordt gekenmerkt door een gevoeligheid die zowel intiem als oeroud aanvoelt, en die hoogstoriginele, bovennatuurlijke elementen verankert in de stille, stoffige werkelijkheid van een landelijk Engels landschap. Of het nu wordt gelezen in de oorspronkelijke prozaversie of in de geïllustreerde editie uit 2019 met werk van de Australische kunstenares Elise Hurst, het boek fungeert als een aangrijpende meditatie over de bestendigheid van het geheugen en de blijvende kracht van het kinderlijke perspectief.

Meer: https://en.wikipedia.org/wiki/The_Ocean_at_the_End_of_the_Lane