Nooit meer slapen

Nooit meer slapen, de zesde roman van Willem Frederik Hermans uit 1966, geldt als een intellectueel en stilistisch hoogtepunt binnen de Nederlandse literatuur. Het verhaal volgt de ambitieuze, jonge geoloog Alfred Issendorf tijdens een wetenschappelijke expeditie in het desolate Finnmark in Noorwegen, waar hij in de eindeloze daglichturen van de zomerhoop meteorietkraters te ontdekken. Het is een klassiek geconstrueerde roman waarin eenheid van handeling en een doelgerichte opbouw samenkomen in een meedogenloos pessimistisch wereldbeeld. Centraal staat het falen van de mens in een onverschillige, vijandige natuur. De thematiek is doordrenkt met allusies naar klassieke mythologie, zoals de Aeneis, en wordt verrijkt door Alfreds eigen psychologische bespiegelingen over de camera, het spiegelbeeld en de evolutie van het menselijk zelfbeeld. Geschreven in een sober ogende reportagestijl, ontplooit het boek zich als een anti-epos over een antiheld, waarbij de fysieke reis door het Noord-Europese landschap onvermijdelijk ontaardt in een psychologische neergang. Het werk ademt een sfeer van existentiële eenzaamheid en wetenschappelijke ontnuchtering, waarbij de verhouding tussen de mens en zijn omgeving tot in de kleinste details wordt uitvergroot. De roman is in de loop der decennia vertaald in tal van talen en vormde in 2016 de basis voor de verfilming Beyond Sleep.

Meer: https://en.wikipedia.org/wiki/Nooit_meer_slapen_(roman)